Πάφος και πολιτισμός

Του Γιώργου Σαξατέ

Ένας φωτεινός τόπος είναι η Πάφος. Το φως είναι παντού, η σκιά ασήμαντη. Η φωτόλουστη πολιτεία της δυτικής πλευράς του νησιού είναι η πλησιέστερη ακτή της Κύπρου προς τη δύση. Το ήπιο κλίμα, η φωτεινή ατμόσφαιρα, η ποικιλία του τοπίου, τα μνημεία του πολιτισμού και της τέχνης, που είναι κατεσπαρμένα σε όλη την επιφάνεια της γης της, αποτελούν τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της περιοχής. Φως, ήλιος, θάλασσα, τρεις πανάρχαιες λέξεις, που χρησιμοποιούνται και σήμερα από τους ίδιους ανθρώπους στους ίδιους χώρους, σημαδεύουν το χώρο της Πάφου. Στα δυτικά, στα νότια και στα βόρειά της, η Πάφος βρέχεται από τη θάλασσα. Παλιά, ονόμαζαν τις θάλασσες αυτές Κιλικιακό πέλαγος στα βόρεια, Αιγυπτιακό στα νότια και θάλασσα της Παμφυλίας στα δυτικά.
Τα πιο πάνω δεν είναι δικά μου λόγια παρά τα όσα αναφέρονται στην εισαγωγή ενός κειμένου στην ιστοσελίδα του Δήμου Πάφου με τίτλο «Η Πάφος μέσα από τον χρόνο»…
Σε αυτά μπορεί να προσθέσει κανείς και το πανέμορφο φυσικό περιβάλλον της Πάφου, και την πολιπολιτισμικότητα που άρχισε να αναδεικνύει το Πάφος 2017 αλλά δυστυχώς αυτό δεν συνεχίστηκε το επόμενο διάστημα και γενικότερα όπως διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια θα μπορούσε να αποτελεί όντως όχι μόνο τη μόνιμη πολιτιστική πρωτεύουσα του νησιού λαλά και ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου.
Είναι γι’ αυτό που με θλίβει βαθύτατα η παραδοχή που ακούσαμε στις αρχές της εβδομάδας από μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, ότι ο πολιτισμός δεν είναι στις προτεραιότητες του Δήμου Πάφου και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ήταν.
Δεν ήταν ακόμα και όταν η Πάφος ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα, όσο και να αυτό ακούγεται παράδοξο, γιατί ποτέ δεν κατάφερε το πνεύμα του Πάφος 2017 να εισχωρήσει εντός των Δημοτικού Μεγάρου με τον μοναδικό χαμένο να είναι η ίδια η πόλη μας.
Δεν είναι τώρα εποχή λένε πολλοί για πολιτισμό, ενώ ο πολιτισμός θα μπορούσε να αποτελέσει αντίδοτο και για την πανδημία και για τα όσα κουβαλά μαζί της.
Γι’ αυτό φέρουν βαρύτατες ευθύνες τόσο ο Δήμαρχος όσο και το Δημοτικό Συμβούλιο, οι οποίοι ή ποτέ δεν πίστεψαν ότι ο πολιτισμός θα μπορούσε να αποτελέσει ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της Πάφου ή δεν κατάλαβαν ποτέ πώς να το χρησιμοποιήσουν.
Ούτε όμως και το γεγονός ότι τώρα το παραδέχονται μπορεί αν θεωρηθεί ελαφρυντικό γιατί οι φωνές που το επισήμαιναν δεν ήταν λίγες και ελπίζουμε ούτε και τώρα να σωπάσουν…

Αφήστε μια απάντηση