Εν χάκκιν μας

«Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη». Κάθε πέντε χρόνια γίνεται το «έλα να δεις» από την πληθώρα των υποψηφίων που γεμίζει κάθε καντούνι της πολιτικής σκηνής.
Σιγά-σιγά μπαίνουμε στη φετινή προεκλογική αλληλοεξόντωση ατάλαντων πρωταγωνιστών, δίκην σωτήρων ενός λαού, τον οποίο φρόντισαν προηγουμένως να σύρουν στην ανέχεια και τη δυστυχία. Πλήρης εκφυλισμός του πολιτικού μας συστήματος, όπου το ένα ψέμα διαδέχεται το άλλο στον αγώνα να πλήξουν διαβρωτικά τους αντιπάλους και να κατακτήσουν τα «χρυσορυχεία της εξουσίας». Αν ισχύει η ρήση ότι «κάθε ψέμα είναι χρέος προς την αλήθεια», είμαστε με διαφορά το πιο «χρεωκοπημένο» κράτος στον πλανήτη.
Ενίοτε προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι ζούμε στον επί γης παράδεισο, επικαλούμενοι μεταξύ άλλων και την ταραχώδη ιστορία μας με τους πολλούς κατακτητές, που πόθησαν το νησί μας μέσα στους αιώνες.
Και ως να μη συμβαίνει τίποτε και ως όλα επίσης να εξελίσσονται ομαλά σε αυτό τον τόπο, το θέατρο ξέφυγε από τις πρόβες και ανέβηκε επί σκηνής. Είναι σαφές πως το αποτέλεσμα, συν τοις άλλοις, αποπροσανατολίζει το λαό από τη μεθοδικά συντελούμενη τουρκοποίηση της Κύπρου, την ίδια ώρα που οι θιασώτες του «εφικτού» μιλούν ακόμα και για λύση δύο κρατών. Ως να μην έχουν αντιληφθεί πως απώτερος στόχος του κατακτητή είναι η πλήρης τουρκοποίηση και η ενσωμάτωση όλης της Κύπρου στο υπό σύσταση Νεοοθωμανικό κράτος.
Με σχέδια κουτουρού και έωλα συνθήματα υπόσχονται να θέσουν στις σωστές ράγες το τραίνο που λέγεται Κύπρος. Χώρα εξεχουσών ατομικοτήτων, αλλά δυστυχώς ανύπαρκτης ομαδικότητας. Η λογική και η αυτογνωσία είναι έννοιες άγνωστες σε ένα τόπο όπου υπάρχει περίσσεια από ηγετίσκους, που αναπόδραστα, όπως και προηγουμένως, θα ρημάξουν τους ψηφοφόρους και θα τους παρατήσουν διαμαρτυρόμενους και ξεσπιτωμένους σε αντίσκηνα.
Η ανάληψη πολιτικών ευθυνών από όσους κατασπάραξαν το λαό, αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο πολιτικό ανέκδοτο στη νεώτερη ιστορία της Κύπρου. Να υποθέσουμε ότι εκμεταλλεύονται την αδράνεια ενός λαού αφελή, απερίσκεπτου και ευκολόπιστου; Παράλληλα ίσως και «σιεηττάνη» και κουτοπόνηρου, που νομίζει ότι θα τον «σάσουν» κάποιοι πολιτικοί απατεώνες, που με πλατύ χαμόγελο καταφέρνουν να του αποσπάσουν την ψήφο του; Ψήφος έναντι υπόσχεσης, μεταξύ άλλων, για μια θέση στο δημόσιο «για τον μιτσήν, για να μεν παρακουράζεται τζιαι να μαραζώνει η μάνα του». Επιπλέον μια θέση «για τη μιτσιάν», έτσι για να «σπάσει ο γείτονας που το κακόν του» που δεν τα κατάφερε όπως η αφεντιά του! Προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: Δημιουργείται έτσι η απαιτούμενη κοινωνική δικαιοσύνη σαν προϋπόθεση αγώνα για απόσειση της κατοχής;
Θα μου πείτε ίσως, τι πιο φυσιολογικό οι πολιτικοί μας να προσπαθούν για τον κάθε ψηφοφόρο τους. Δεδομένου ότι λειτουργούν με συνωμοτικούς κανόνες, δεν μπορεί να είναι άλλη η απάντηση πως μοναδική τους έγνοια είναι να υφαρπάξουν την ψήφο του κάθε ταλαίπωρου οικογενειάρχη. Πολιτική σαπίλα όπου ενδεχομένως, κοινοί κακοποιοί θεωρούν πως έχουν μερίδιο στην κάθε αγνή ψυχή, που τσαλαπάτησαν άλλωστε τόσοι και τόσοι προηγουμένως. Δυστυχώς, όχι μόνο τους ανεχόμαστε αλλά ακόμη τους εμπιστευόμαστε.

Αντώνης Τρακκίδης
Δημοτικός Σύμβουλος Γεροσκήπου
Κίνηση Σωτηρία της Πάφου

Αφήστε μια απάντηση