Το βαθύ κράτος και οι θεσμοί

Του Κώστα Νάνου

Πριν περίπου 3 χρόνια και συγκεκριμένα στις 26 Ιανουαρίου του 2017 έγραψα σχετικά για το βαθύ κράτος του θεσμούς την διαφθορά και την διαπλοκή. Τρία χρόνια μετά, δεν θέλω να αφαιρέσω ούτε ένα (ι) από το συγκεκριμένα άρθρο. Με αφορμή όσα αποκαλύφθηκαν πρόσφατα για τα χρυσά διαβατήρια και τις διαστάσεις της διαπλοκής και της διαφθοράς το μόνο αισιόδοξο μήνυμα είναι πως έστω και λίγοι ένοιωσαν την ανάγκη να σηκωθούν από τον καναπέ τους να φωνάξουν και να διαμαρτυρηθούν.
Αυτές οι «ριπές» γράφτηκαν αρχικά το 2015 με αφορμή τα σκάνδαλα που αποκαλύπτονταν και τις διαστάσεις που αυτά είχαν ΣΑΠΑ ΧΥΤΑ κλπ.
Το 2017 με αφορμή όσα διαδραματίζονταν, με επιλεκτικές αποκαλύψεις σκανδάλων, δικαστικές αποφάσεις αλλά και παρεμβάσεις σε διάφορα θέματα της Γενικής Εισαγγελίας και άλλων θεσμικών παραγόντων, έγραφα πως αυτά τείνουν να θεμελιώσουν και την άποψη ότι στον τόπο μας λειτουργεί τελικά και το λεγόμενο βαθύ κράτος το οποίο ενεργοποιείται για να προστατεύει τα συμφέροντα του.
Αυτά λοιπόν το 2015 και το 2017 και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ιδού το αρχικό κείμενο του 2015!
«Όταν οι θεσμοί μιας πολιτείας φθάνουν σε κατάσταση σήψης τότε δεν υπάρχει σωτηρία και πρέπει να αναμένουμε τα χειρότερα. Όλα όσα αποκαλύφθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες επιβεβαιώνουν την θέση ότι τα φαινόμενα σήψης διαφθοράς και διαπλοκής στον τόπο μας όχι μόνον άγγιξαν το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας και το λεγόμενους θεσμικούς αξιωματούχους αλλά τους παρέσυραν όλους στο βούρκο. Η κοινωνία παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα έκπληκτη και αποσβολωμένη. Μόνον αηδία προκαλούν οι δηλώσεις αντιδηλώσεις, εξηγήσεις και δικαιολογίες που ακούγονται από διάφορους αξιωματούχους. Όσο και αν προσπαθεί κάποιος να βρει άκρη σε όλα όσα ακούγονται και αποκαλύπτονται, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει είναι πως πιάσαμε πάτο. Δεν έμεινε τίποτε όρθιο. Μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό των αποκαλύψεων είναι βέβαιο πως η μπάλα παίρνει και κάποιους που δεν ευθύνονται. Όμως ισχύει η λαϊκή ρήση ότι πολλές φορές μαζί με τα στεγνά καίγονται και τα χλωρά. Από πού να ξεκινήσει κανείς και που να καταλήξει. Από τις σχέσεις πολιτικών ηγεσιών και οικονομικών παραγόντων; Από τα προσωπικά και οικογενειακά συμφέροντα βουλευτών και αξιωματούχων του κράτους, ή τις κομπίνες που αποκαλύπτονται πίσω από πολιτικές αποφάσεις. Γράφαμε παλαιότερα από αυτή την στήλη πως η αλυσίδα της διαπλοκής και της διαφθοράς στον τόπο μας είναι πολύ μακριά. Ξεκινά από τα κοινοτικά συμβούλια, τους Δήμους και φθάνει μέχρι τα ανώτατα δώματα όλων των εξουσιών. Σε κάποιες περιπτώσεις ορισμένοι αδύνατοι κρίκοι αυτής της αλυσίδας σπάνε λόγω της κοινωνικής πίεσης που ασκείται ή τα αντικρουόμενα συμφέροντα. Όλοι οι θεσμοί της πολιτείας έχουν υπονομευτεί και διαφθαρεί από το ίδιο το σύστημα, που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Απλώς στις σημερινές συνθήκες, της βαθιάς οικονομικής κρίσης αυτά τα φαινόμενα βγαίνουν στην επιφάνεια. Δεν μπορεί όμως να αναμένει κανείς ότι αυτά τα φαινόμενα θα αποκαλυφθούν πλήρως σε όλη τους την διάσταση ή πολύ περισσότερο ότι θα υπάρξει κάθαρση.
Για να γίνει αυτό απαιτείται αφύπνιση της κοινωνίας , δραστηριοποίηση, και συγκρότηση ριζοσπαστικών κινημάτων τα οποία θα σπάσουν την αλυσίδα της διαπλοκής και της διαφθοράς. Όσο οι κοινωνία παραμένει αδρανής και απλός θεατής των εξελίξεων το σύστημα θα βουλιάζει πολλαπλασιάζοντας τα θύματα του που θα βιώνουν την ανέχεια και τη δυστυχία.

Αφήστε μια απάντηση