Εμείς αλλάζουμε;

Του Γιώργου Σαξατέ

Ο νούρος του σιύλλου εν ισιώνει λέει μια κυπριακή παροιμία, η οποία ισχύει πλήρως στην περίπτωση της Κύπρου και του πολιτικού της συστήματος.
Η διαπλοκή, το βόλεμα και όλα τα κακά ενός σάπιου κατεστημένου, φαίνεται να έχουν παρεισφρήσει τόσο βαθιά που μόνο με ακρωτηριασμό, μπορεί να σωθεί η οικονομία και οι θεσμοί τους ετοιμοθάνατου πολιτικού μας συστήματος.
Μπορεί η οικονομία μας με μια σειρά από λάθη και την πανδημία, να βρίσκεται σε αδιέξοδα, μπορεί το εθνικό μας θέμα να βρίσκεται κολλημένο και το ενδιαφέρον να έχει ατονήσει, μπορεί το μέλλον να μην είναι ευοίωνο, μπορεί να βρισκόμαστε ως κράτος σε τραγική κατάσταση, αλλά τίποτα από όλα αυτά δε φαίνεται ικανό να αλλάξει τη νοοτροπία μας.
Οι πολιτικοί μας, εξακολουθούν να μας δουλεύουν, λέγοντας άλλα και πράττοντας άλλα, ο λαός εξακολουθεί να πληρώνει τα σπασμένα και να γράφεται στα κόμματα και να συμμετέχει στις διαδικασίες, ζητιανεύοντας, από αυτούς που κατηγορεί κάποια… εξυπηρέτηση για να βολευτεί ο ίδιος ή τα παιδιά του, ή τα εγγόνια του και πάει λέγοντας…
Κατά τα άλλα απαξιώνουμε τους πολιτικούς και θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα για να διασφαλίσουμε το μέλλον των παιδιών μας και των επόμενων γενεών σε αυτό τον τόπο…
Μόλις πρόσφατα ακούστηκαν πάλι σημεία και τέρατα, για τη διερεύνηση του σκανδάλου των πολιτογραφήσεων, αλλά εμείς εξακολουθούμε να σφυρίζουμε αδιάφορα.
Ο Πρόεδρος δηλώνει για άλλη μια φορά ότι θα διερευνηθεί το σκάνδαλο, ο Γενικός Εισαγγελέας ερίζει με τον γενικό Ελεγκτή κι εμείς αραγμένοι στους καναπέδες μας ακούμε, βλέπουμε και κουνάμε απλά το κεφάλι…
Πώς λοιπόν θα μπορούσαν να αλλάξουν, να διορθωθούν τα πράγματα όταν εμείς οι ίδιοι παραμένουμε αδιόρθωτοι;
Αυτό είναι ένα ερώτημα που ο καθένας μας έχει καθήκον να το υποβάλει στον εαυτό του και να το απαντήσει με ειλικρίνεια…
Πόσοι όμως από εμάς το κάνουν; Πόσοι είναι έτοιμοι να πορευτούν στη ζωή τους χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς τον βουλευτή, το δημοτικό σύμβουλο, τον αζά τους για να απευθύνονται σε αυτούς στην κάθε δυσκολία;
Πόσοι από μας είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε να προσληφθεί ο πιο άξιος για την κάθε θέση και όχι ο δικός μας, εάν δεν είναι ο καλύτερος;
Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει πρώτα να ελέγχουν την κατάσταση οι πιο άξιοι. Πόσοι λοιπόν είμαστε σε θέση να ψηφίσουμε τον πιο άξιο για την κάθε θέση και όχι αυτόν που μας υπαγορεύει το κόμμα ή το προσωπικό συμφέρον;
Θα πρέπει λοιπόν για να διορθωθούν τα πράγματα να αλλάξουν πολλά και πρώτα και κύρια να αλλάξουμε εμείς…

Αφήστε μια απάντηση