Φυλακισμένη Άνοιξη

Του Γιώργου Σαξατέ

Ποιος να μας το ‘λεγε ότι ο άνθρωπος θα κατάφερνε μέσα στους αιώνες να μπορεί να φυλακίζει ακόμα και την Άνοιξη!!!
Τι άλλο όμως ζούμε σήμερα παρά μια φυλακισμένη Άνοιξη;
Είμαστε σαν φυλακισμένοι που μπορούμε να βγαίνουμε από το κελί μας μόνο για να πάμε στη δουλειά και να δείξουμε καλή διαγωγή μπορεί και να μας δώσουν μεγαλύτερα προνόμια…
Κι όπως τα καναρίνια στα κλουβιά μας αρχίσαμε να κελαηδάμε τραγουδώντας μέχρι να καταφέρουμε να αναπνεύσουμε ελεύθερα.
Τι ακριβή που είναι τελικά η ελευθερία…
Προς το παρόν έχουμε λουφάξει στα κλουβιά μας και είμαστε ευχαριστημένοι που έχουμε την υγειά μας, που μπορούμε ακόμα να πάρουμε τηλέφωνο αγαπημένα πρόσωπα, που έχουμε στο πλάι μας κάποιον να μοιραζόμαστε την φυλακή μας…
Αρχίσαμε να εκτιμούμε πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα, όπως μια βόλτα στην εξοχή, ένα καφέ, ένα κρασί με φίλους, ένα περίπατο στη γειτονιά μας.
Σιγά, σιγά ελπίζω να μάθουμε να λέμε καλημέρα στο γείτονα και την εννοούμε, να μάθουμε τους εαυτούς μας περισσότερο να δούμε τις αληθινές αξίες της ζωής.
Να έρθουμε πιο κοντά με τα παιδιά, τους συντρόφους μας, τον εαυτό μας…
Ελπίζω ότι από αυτή τη φυλακή, θα βγούμε καλύτεροι άνθρωποι.
Να σταματήσουμε να κτίζουμε παλάτια στην άμμο και να δούμε κατάματα επιτέλους την αλήθεια… Ότι είμαστε αναλώσιμοι…
Κάποτε θέλαμε και νομίζαμε ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο και τελικά ο κόσμο άλλαξε εμάς.
Και ότι ο κόσμος όχι μόνο δεν άλλαξε προς το καλύτερο, αλλά προς το χειρότερο.
Η ανθρωπότητα πέρασε και άλλοτε τέτοιες και χειρότερες καταστροφές, ποτέ όμως δεν είχε τόσα όπλα, τόση γνώση και τόση τεχνογνωσία για να τις αντιμετωπίσει όπως σήμερα. Και όμως μέχρι στιγμής έχουμε αποδειχτεί απροετοίμαστοι.
Και ξέρετε γιατί; Γιατί πάντα προετοιμαζόμασταν για πόλεμο, αντί για ειρήνη…

Αφήστε μια απάντηση