Ανευθυνότητα…

Του Γιώργου Σαξατέ
Δυστυχώς η Πάφος αποτελεί σήμερα την μεγαλύτερη εστία εντοπισμού κρουσμάτων του κορωνοϊού, ενώ οι αρμόδιοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με μια χαλαρότητα που αγγίζει τα όρια της αδιαφορίας.
Και όπως αποδεικνύεται όλο το κακό ξεκίνησε από το γενικό Νοσοκομείο Πάφου, στο οποίο δεν λήφθηκαν τα απαραίτητα μέτρα εγκαίρως.
Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς το γεγονός όταν εντοπίζεται κρούσμα σε ασθενή που νοσηλεύεται στην εντατική μονάδα του γενικού Νοσοκομείου της πόλης μας και οι αρμόδιοι καθυστερούν δύο ολόκληρα 24ωρα για να τον μεταφέρουν;
Πόσοι άραγε μολύνθηκαν μέχρι να μεταφερθεί ο συγκεκριμένος ασθενής;
Πώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι εξαγγέλλονται μέτρα αλλά ο έλεγχος εφαρμογής τους είναι από χλιαρός μέχρι ανύπαρκτος;
Πώς ενισχύεται το ηθικό του κοινού όταν τα περισσότερα κρούσματα είναι μεταξύ αυτών που θα απευθυνθεί κάποιος για βοήθεια δηλαδή των επαγγελματιών υγείας;
Πώς θέλουν να μας πείσουν ότι κάνουν ότι μπορούν, από τη στιγμή που στην καρδιά του νοσηλευτικού ιδρύματος της Πάφου την εντατική μονάδα νοσηλείας οι νοσηλευτές και το ιατρικό προσωπικό δεν έχουν ακόμα εφοδιαστεί με ειδικές στολές;
Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Μένουμε άφωνοι μπροστά στη δύναμη της φύσης η οποία μας διδάσκει ότι δεν είμαστε τα αφεντικά σε αυτό τον κόσμο!!!
Η πραγματικότητα όμως είναι εκεί και είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι είναι η πραγματικότητα.
Είμαστε όλοι φτερό στον άνεμο και η ζωή μας κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή.
Ολόκληρο η ανθρωπότητα βλέπει αποσβολωμένη τον νέο κορωνοϊό να θερίζει ανθρώπους και όλοι να στεκόμαστε αδύναμοι να τον σταματήσουμε.
Ο άνθρωπος βέβαια στην μακραίωνη ιστορία του πέρασε ανάλογες καταστάσεις και τελικά κατόρθωσε να επιβιώσει. Προφανώς έτσι θα γίνει και αυτή τη φορά.
Το αύριο πιθανόν να μην είναι ποτέ ξανά το ίδιο, όμως αυτά θα τα αναλύσουμε αργότερα.
Αυτό που προέχει σήμερα είναι όχι μόνο να επιβιώσουμε από αυτό τον εφιάλτη αλλά να βγούμε νικητές.
Εάν θέλουμε όμως να αναφέρουμε πρέπει άμεσα να πάρουμε γενναίες αποφάσεις όλοι μας και κυρίως αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες μας.
Καταλαβαίνουμε ότι το πλήγμα στην οικονομία θα είναι μεγάλο όπως και να το δει κανείς, αλλά προέχει η επιβίωση.
Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να σπάσουμε την αλυσίδα του ιού, όταν κυκλοφορούμε ακόμα ανεξέλεγκτα και μετά πηγαίνουμε στα σπίτια μας, όπου υπάρχουν παιδιά, άνθρωποι τρίτης ηλικίας, άτομα τέλος πάντων που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες;
Πόσο δύσκολο είναι αν αποφασίσουμε απαγόρευση της κυκλοφορίας και αυστηρό περιορισμό όλων;
Πόσο δύσκολο είναι να απαγορεύσουμε σε όλους άνω των 65 να απέχουν από την εργασία τους;
Στον αντίποδα, πόσο δύσκολο είναι να κολλήσω για παράδειγμα τον ιό στην δουλειά μου και αν τον μεταφέρω στο σπίτι και στα παιδιά μου;
Πόσο δύσκολο είναι η κυβέρνηση να πάρει αυστηρότερα μέτρα τώρα που τα κρούσματα είναι ελεγχόμενα πριν ξεφύγει η κατάσταση εντελώς;
Πόσο δύσκολο είναι να πάρουμε τις δύσκολες αποφάσεις τώρα πριν αν είναι πολύ αργά;
Θα δούμε τι θα μας ξημερώσει αύριο…
Οψόμεθα…

Αφήστε μια απάντηση