Τα ναρκωτικά δεν είναι νόσημα

Τρομερή αύξηση χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών παρουσιάζουν τα στοιχεία γεγονός που θορυβεί τον κάθε ένα από εμάς.

Ωστόσο θα είμαι λίγο σκληρή στην τοποθέτηση μου καθώς το θέμα των ναρκωτικών δεν είναι ασθένεια, ούτε κολλητικό νόσημα, αλλά τα αίτια του πηγάζουν καθαρά μέσα από λανθασμένους χειρισμούς κυρίως των γονιών και κατ επέκταση από το σχολείο, την εκκλησία και την Πολιτεία.

Και εξηγούμαι τι εννοώ.

Είναι αδιανόητο να ακούμε για μαθητές Δημοτικού/Γυμνασίου να κάνουν χρήση ναρκωτικών κι ότι αυτός ο αριθμός αυξάνεται ραγδαία…. Ποιοι οι λόγοι που ωθούν ένα νέο στα 10, 12, ή στα 15 του, να δοκιμάσει ναρκωτικά;

Όποιος κι αν είναι ο λόγος, όπως τον βλέπουν οι ειδικοί, στα δικά μου μάτια οι λόγοι  περιστρέφονται  καθαρά, γύρω από τους ίδιους τους γονείς και πως συμπεριφέρονται στα παιδιά τους.

Και τα τελευταία κυρίως χρόνια, είναι εμφανές, ότι οι περισσότεροι γονείς θέτουν άλλες προτεραιότητες από το σωστό μεγάλωμα των παιδιών.

Λόγω της δικής τους συμπεριφοράς κι εγκληματικής αδιαφορίας βλέπουμε παιδιά φοβισμένα, ανασφαλή και γεμάτα κόμπλεξ τα οποία αναζητώντας την προσοχή των φίλων  ή της οικογένειας και της αναγνώρισης της αξίας τους ή της συναισθηματικής κάλυψης προβαίνουν σε πράξεις παράνομες ή ασκούν οι ίδιοι βία σε συμμαθητές και φίλους τους ή αυτοτιμωρούνται με την χρήση ναρκωτικών ουσιών κτλ.

Θεωρώ προσωπικά ότι τα «μαθήματα» πρέπει να γίνουν στους γονείς και στον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Η έλλειψη αγάπης, φροντίδας, προσοχής, χρόνου τα ωθεί σε άλλες δραστηριότητες που δεν είναι υγιής.

Οι γονείς πρέπει να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών τους. Πρέπει να φτιάξουν σχέσεις διαλόγου και σεβασμού ώστε στο πρώτο πρόβλημα ή ανησυχία των παιδιών, να μπορούν να το συζητήσουν χωρίς να αναγκάζεται το παιδί να καταφεύγει σε μυστικές και ακραίες συμπεριφορές.

Από τους γονείς εξαρτάται πόσο καλή εικόνα θα έχει το παιδί για τον εαυτό του. Να νοιώθει σπουδαίος και ισορροπημένος και να μην χρειάζεται τα λόγια ή της πράξεις της παρέας για να νοιώθει περήφανος για τον εαυτό του.

Οι γονείς πρέπει να μεταφέρουν στα παιδιά την αξία τους ώστε να μην χρειάζεται να μιμηθούν άλλους για να γίνουν αποδεκτοί.

Κι αυτά κτίζονται από πολύ μικρή ηλικία. Δεν φτιάχνονται στην Εφηβεία κι ούτε αντιμετωπίζονται με φωνές και απειλές.

Η καλή σχέση γονιών και παιδιών, μια σχέση καλής επικοινωνίας και ειλικρίνειας, μπορεί να τονώσει την αυτοπεποίθηση του να νοιώθει τους γονείς στήριγμα του και λιμάνι του, ώστε ακόμη και στην περίπτωση λάθους να είναι δυνατοί να το αντιμετωπίσουν έγκαιρα όλοι μαζί.

Αφήστε μια απάντηση