“Δίσεκτα χρόνια”..

Μπαϊλντισμένοι από όλα τα φαρμάκια του κόσμου, αφεθήκαμε στον τρελό ρυθμό των ημερών και λουφάξαμε στο πετσί μας σαν σκυλιά που τα καταχνώνει ο αφέντης τους.

Ήπιαμε όλο το φαρμάκι του κόσμου, με λόγια, με πράξεις, με προδοσίες, με χειρονομίες, μέσα σε τόσο λίγο καιρό!

Γύρω μας, καταρρέουν τα είδωλα που φτιάξαμε με σπουδή, σαν κουκουνάρια που άδεια από σπόρο πέφτουν στη γης και μπαίνουν στον κύκλο της ζωής για να γίνουν λίπασμα για τη μάνα τους, το δέντρο που τα γέννησε, τα μεγάλωσε και τώρα γίνονται θροφή για να το βοηθήσουν να φέρει κι άλλο σπόρο κι άλλο οξυγόνο στη μητέρα όλων μας τη φύση.

Τα τελευταία χρόνια είναι αλήθεια ότι πιστέψαμε πως δεν είναι μακριά η μέρα που θα χαθεί οριστικά ετούτος ο τόπος.

Διαβάσαμε τις αναλύσεις των ειδικών ακούσαμε βαρυσήμαντα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν οι λογής, λογής σοφοί της εποχής και πειστήκαμε για την ερημοποίηση της Κύπρου, βασιστήκαμε πάλι πάνω σε ξένους.

Και να ‘ταν μόνο αυτό; Από τη μια η κρίση, οι δυσοίωνες προβλέψεις, οι ανεργία, οι στατιστικές η παγκόσμια οικονομική ύφεση, οι εξελίξεις στο Κυπριακό, οι απειλές…

Πόσα να αντέξει η αδύνατη καρδιά μας;

Δύσκολοι καιροί, δίσεκτα χρόνια. Θα πρέπει να ματώσουμε για να βγούμε αλώβητοι από τούτη την κρίση. Αυτό το γνωρίζουμε καλά και δε χρειαζόμαστε κανένα ειδικό αναλυτή να μας πει, ότι η αφίξεις τουριστών θα είναι φέτος μειωμένες, ότι ούτε και φέτος θα δούμε τη λύση του Κυπριακού και βέβαια ούτε και το φυσικό αέριο.

Σε τούτο τον τόπο δεν είχαμε πάντοτε την κότα με τα χρυσά αυγά. Σε τούτο τον τόπο ζούσανε άνθρωποι και τότες που μάτωναν τα χέρια στο όργωμα της γης, τότε που τα παιδιά αντί να τρέχουν από φροντιστήριο, σε φροντιστήριο, τρέχανε πίσω από γίδια, τρέχανε στο περιβόλι για να βοηθήσουν στις δουλειές και αντί κινητό στην τσέπη είχανε το βιβλίο για να ρίξουν μια ματιά σε κάποιο διάλειμμα της δουλειάς.

Το μάθημα και το ξεμάθημα δεν απέχουν πολύ.

Φτάνει ετούτος ο τόπος να μην αφεθεί στο έλεος των προβλέψεων και της μοιρολατρίας.

Φτάνει να μην επιτρέψουμε και νέες προδοσίες και να διδαχτήκαμε έστω και στο ελάχιστο από τα λάθη μας…

Του Γιώργου Σαξατέ

 

Αφήστε μια απάντηση