Οι Παφίτικες Επιθεωρήσεις 

Η Πάφος υπήρξε πάντοτε ένα πνευματικό κέντρο χάρη στην πρωτοβουλία που ανέπτυξαν κάποιοι προικισμένοι άνθρωποι της που έδωσαν σπουδαία δείγματα πολιτισμικής συμπεριφοράς και άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους…
Το Θέατρο κάνει την εμφάνιση του στην Πάφο το 1918. Πρωτεργάτες και πρωτοπόροι οι αδελφοί Σωτηράκης και Κώστας Μαρκίδη,που ονόμασαν τον πρώτο τον πρώτο θεατρικό όμιλο ¨Όμιλος Νέων Πάφου¨. Ακολούθησαν βέβαια κι άλλες θεατρικές ομάδες που οργάνωσαν αξιόλογες παραστάσεις με αξιόλογα θεατρικά έργα ελλήνων και ξένων συγγραφέων.Κατά καιρούς ανεβάστηκαν κωμωδίες του Μολιέρου και ηθογραφίες του Μπόγρη καθώς επίσης και τραγωδίες με εξαιρετικά αποτελέσματα. Η γνωστή συγγραφέας Αγνή Μιχαηλίδου έγραψε στο βιβλίο της «Πάφος το Παλιό Κτήμα» για τη θεατρική ζωή της Πάφου : «To μεγαλύτερο γεγονός γύρω στα 1918 ήταν η ίδρυση από τους αδελφούς Σωτηράκη και Κώστα Μαρκίδη, φοιτητές τότε, ο ένας της Νομικής Σχολής κι ο άλλος της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και από άλλους νέους, του πρώτου καλλιτεχνικού συλλόγου στο Κτήμα, του “Χορευτικού Ομίλου”,που τον επόμενο χρόνο μετονομάστηκε σε “Όμιλο Νέων Πάφου”.Ο όμιλος αρχικά στεγάστηκε σε μια μαχαζένα δίπλα στο σπίτι της Ελεγκούς του Μαραθεύτη. Στην μαχαζένα αυτή άρχισαν οι νέοι να μαθαίνουν ευρωπαϊκούς χορούς ,που δίδασκαν οι αδελφοί Μαρκίδη. Πρώτη εκδήλωση του ομίλου ήταν η οργάνωση κονσέρτου του ζαχαροπλάστη μουσικού Ιωάννη Βαττή, που μόλις είχε επιστρέψει από την Αίγυπτο, όπου ήταν εγκατεστημένος. Το κονσέρτο έγινε στο ύπαιθρο, εκεί που αργότερα στήθηκε η προτομή του Κωστή Παλαμά. Η μεγάλη επιτυχία του κονσέρτου ώθησε τους οργανωτές να συνεχίσουν τις μουσικές τους εκδηλώσεις, που ονομάζονταν ¨Εσπερίδες¨.Σε μια τέτοια « Εσπερίδα» οι οργανωτές πρόσέθεσαν το πρώτο νούμερο επιθεωρήσεως. Ο Σωτηράκης Μαρκίδης ντυμένος πιερότος και τριγυρισμένος από καμιά δεκαριά άλλους πιερότους, σατίρισε τα διάφορα κοινωνικά και κυβερνητικά γεγονότα και κατάληξε στο ρεφραίν του τραγουδιού, που τραγουδήθηκε ύστερα σε όλη την Κύπρο, και πολλοί ακόμα θυμούνται ακόμα με νοσταλγία: «Ο τρελός ο πιερότος είμ’ εγώ,
που γνωρίζω σκηνούλες,
σκανδαλάκια, μυστικά κρατώ
 
κι ό,τι δώ, σατιρίζω,
και για κουτσομπολιό
τη σκούφια μου πετώ……».

Το νούμερο καταχειροκροτήθηκε κσι η επιτυχία αυτή έδωσε στους αδελφούς Μαρκίδη την ιδέα να παρουσιάσουν ολόκληρη επιθεώρηση.Η ιδέα υλοποιήθηκε και ο Κώστας έγραψε το κείμενο. Έτσι γεννήθηκε η η γνωστή στα χρόνια εκείνα «Παφίτικη Επιθεώρηση» που παρουσιάστηκε σε μια πρόχειρη σκηνή στον υπαίθριο κινηματογράφο του Βασιλάκη. Η «Παφίτικη Επιθεώρηση» έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό και ο κόσμος αποθέωνε τους ερασιτέχνες ηθοποιούς. Αυτό έδωσε στους διοργανωτές κουράγιο για να συνεχίσουν τη μεταφορά και παρουσίαση επιθεωρήσεων στις άλλες πόλεις της Κύπρου και χαρακτηρίσθηκε σαν Παγκύπρια θεατρική επιτυχία, που μέρος των εισπράξεων δόθηκαν στα σχολεία»..

Κατά το 1920-1922 γράφτηκαν από τους αδελφούς Μαρκίδη νέες επιθεωρήσεις και παρουσιάστηκαν με συνεργάτες τους νέους Ν.Πηλαβάκη, Ιωάννη Ιερόπουλο
Παύλο Χριστοδούλου ,Λυκούργο Παράσχο, Ιούλιο Λοϊζίδη, Χρύσανθο Καθητζιώτη ,Π.Σαββίδη, Κ.Παντελίδη, Καουρή, Ροβέρτο Μπερώ και με τους μουσικούς Ιωάννη Βαττή, Θεόδωρο Δαυίδ και δυο κοπέλες που τραγουδούσαν πολύ καλά, την Κατίνα Θεοδώρου Δαυίδ και την Ελένη Αθανασίου.
Ήταν γενική λοιπόν η γνώμη ότι το μικρό Κτήμα έδωσε μαθήματα υποκριτικής και αλτρουισμού στις μεγάλες πόλεις της Κύπρου.
Ο Κώστας Μαρκίδης εγκατέλειψε την Πάφο αργότερα αφού ως γιατρός μετέφερε και τα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα του αλλού, όμως ο Σωτηράκης Μαρκίδης έμεινε για πάντα πιστός στο Κτήμα, χωρίς να σταματήσει ποτέ να ενδιαφέρεται για το θέατρο και για άλλες πνευματικές εκδηλώσεις. Στα 1931 ανέβασε κατά δική του διδασκαλία με το σωματείο Ένωσις Ελληνίδων Πάφου το Εθνικό δράμα του Βασίλη Ρώτα:¨Να ζεί το Μεσολόγγι¨. Οι εισπράξεις διατέθηκαν για την Ελληνική Αεροπορία. Στα 1932 ανέβασε με το ίδιο σωματείο, ¨Τα αρραβωνιάσματα¨ του Δημήτρη Μπόγρη που μετά τις πρώτες παραστάσεις στο Κτήμα περιόδευσε ο θίασος σε όλη την Κύπρο με μεγάλη επιτυχία.
Ο Σωτηράκης Μαρκίδης σε προχωρημένη ηλικία το 1960 δε μπόρεσε να κρατηθεί μακριά από την καλλιτεχνική δραστηριότητα κι οργάνωσε τις δραματικές αναγνώσεις όπως τις έλεγε. Σ’ αυτές οι συνεργάτες του με την καθοδήγηση και τη συμμετοχή του, διάβαζαν έργα, όπως ¨Κωνσταντίνος Παλαιολόγος¨ του Ν.Καζαντζάκη και απάγγελλαν ποιήματα. Στα 1932 οργανώθηκε με τις προσπάθειες και τη διδασκαλία της Δήμητρας Ρούβαλη από το Φιλόπτωχο σύλλογο Κτήματος παιδικό Θέατρο.Παιδιά όλων των ηλικιών έπαιζαν με κέφι και θαυμάσια απόδοση παιδικά δραματάκια και ζωντάνευαν παραμύθια. Αίθουσα θεάτρου δεν υπήρχε φυσικά αυτό όμως δεν δυσκόλευε την παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων, μουσικοφιλολογικού ύφους εκδηλώσεις που πραγματοποιούντο στις λέσχες “Ευσέβεια” και “Πάφος”.

 

 

Αφήστε μια απάντηση