ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΡΙΤΟΥ

«Μια ευτυχισμένη Κυριακή του 1933 κάναμε το αίσθημα σεμνή φωτογραφία…»

΄Ισως τον θυμάστε οι παλαιότεροι.. άλλωστε εκεί θα ποζάρανε σίγουρα οι πρόγονοι σας.. Ίσως κι εσείς πιτσιρίκος, μαθητής.. αργότερα στρατιώτης.. η φοιτητής…Γιατί ο Σπύρος Χαρίτου ήταν κάτι περισσότερο από ένας απλός φωτογράφος ,ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης.
Γεννήθηκε στην Κισσόνεργα το 1901,βρέθηκε με τον πατέρα του Θεοχάρη Παπαμάρκου μέσω Αττάλειας στη Σμύρνη λίγο πρίν και μέχρι τις αρχές των Βαλκανικών πολέμων [1910-1913].Εκεί παρακολούθησε μαθήματα στο δημοτικό και από τότε είχε υιοθετήσει και το επίθετο Χαρίτου, από τον ιερέα παππού του Χαρίτωνα Παπαμάρκου. Το 1913 καταφεύγουν πατέρας και γιός, ως πρόσφυγες, στην Αθήνα όπου ο Σπύρος ανακαλύπτει τη φωτογραφική τέχνη και επιδίδεται με ιδιαίτερο ζήλο στην κατάκτηση των μυστικών της. Αποφασίζει να γίνει φωτογράφος και να σκέφτεται να επιστρέψει στην Κύπρο. Σε μια μικρή πόλη των 4.000 κατοίκων, το άνοιγμα ενός μοναδικού φωτογραφείου το 1925 αποτέλεσε από μόνο του ξεχωριστό γεγονός. Αν αναλογιστεί ακόμα κάποιος, πως για σχεδόν 30 χρόνια ο Σπύρος Χαρίτου ήταν ένας μοναδικός φωτογράφος στην Πάφο και ότι εργαζόταν αδιάκοπα μέχρι και το 1987 μπορείτε να φανταστείτε για το τι συλλεκτικό αρχείο φωτογραφιών υπάρχει.
Ο Σπύρος Χαρίτου επιδόθηκε ταυτόχρονα και σε μια άλλη δραστηριότητα αφού προμηθεύτηκε μια κινητή κινηματογραφική μηχανή προβολής, άρχισε να περιοδεύει τα γύρω χωριά της Πάφου. Το πρωί φωτογράφιζε με την φωτογραφική του όσους ήθελαν, και το βράδυ πρόβαλλε στον άσπρο τοίχο του καφενείου την κινηματογραφική ταινία. Τα έργα,
βέβαια, ήσαν του Βωβού κινηματογράφου, αλλά ο κόσμος γέμιζε το καφενείο και τους γύρω χώρους.
Γενική είσοδος τρία γρόσια ή μισό σελίνι. Το μεροκάματο, τότε, ήταν μισό μέχρι ένα σελίνι, όπως μας είχε πληροφορήσει ο ίδιος ο φωτογράφος και κινηματογραφιστής!
Ο Σπύρος ο φωτογράφος δεν έμεινε μόνο στο φωτογραφείο του. Περιόδευσε όλη την Κύπρο και αποθανάτισε με το φακό του πολλές γωνιές άπειρης ομορφιάς της μικρής μας πατρίδας. Σημαντικό είναι το μέρος του αρχείου του, που περιλαμβάνει τα κατεχόμενα από τους τούρκους εισβολείς, μέρη της Βόρειας Κύπρου. Και μόνο αυτές οι φωτογραφίες μπορούσαν να στήσουν όχι μια αλλά πολλές εξαιρετικές εκθέσεις φωτογραφίας. Το ταλέντο του Σπύρου Χαρίτου, δεν περιοριζόταν μόνο στα γύρω του ζωντανά ή γνωστά πρόσωπα και πράγματα.
Προχώρησε και στην εκτύπωση καρτών είτε φωτογραφίζοντας ο ίδιος δικές του προτιμήσεις από ωραίους φυσικούς χώρους της Κύπρου, είτε αντιγράφοντας γνωστούς πίνακες διάσημων ζωγράφων. Και αυτή η κατηγορία φωτογραφιών είναι αρκετά πλούσια. Πάντως, τα θέματα και τα αντικείμενα της τέχνης του είναι ανεξάντλητα.
Η αδυναμία του Σπύρου Χαρίτου ήταν πάντα η ασπρόμαυρη φωτογραφία, αν και ήταν από τους πρώτους φωτογράφους της Κύπρου που είχε δοκιμάσει και την έγχρωμη φωτογραφία. Μέχρι το τέλος της έμεινε πιστός.
Σήμερα τα εργαστήρια εμφάνισης των εγχρώμων φωτογραφιών έχουν μετατρέψει τη φωτογραφική τέχνη σε βιομηχανία: η τεχνική θανάτωσε σε μεγάλο βαθμό την Τέχνη. Ο Σπύρος ο φωτογράφος, ακόμα και στο χρωμάτισμα των φωτογραφιών προσπαθούσε να φθάσει τους φυσικούς χρωματικού τόνους χρησιμοποιώντας νερομπογιά [ακουαρέλα] για τις μικρές κυρίως επιφάνειες και με τη διαφανή λαδομπογιά για τις μεγάλες μεγέθους φωτογραφίες.
Ο Σπύρος Χαρίτου ο φωτογράφος, έζησε τη ζωή του αναζητώντας την αλήθεια της ομορφιάς και της ομορφάδας του ωραίου στον ανθρώπινο και φυσικό του περίγυρο. Από μέσα του ξεκινούσε το όραμα και στο έξω του έσμιγε με το καίριο του καιρού και του τόπου του. Έδωσε τη ζωή του σ’ αυτό που πίστευε και αγαπούσε. Άγγιζε τους ανθρώπους ,τη φύση και τα πράγματα με το φωτογραφικό του φακό και με αγάπη, αποτυπώνοντας στο χαρτί την ουσία της γής μας και των ανθρώπων της.

A.A.A

 

Αφήστε μια απάντηση